Od 1920 pracował w Robotniczej Spółdzielni Spożywców "Robotnik" w Płocku, gdzie zastępował kierownika i później kierował filią w Bielsku k. Płocka. Latem 1920 został przewodniczącym Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego w Bielsku, za co po wycofaniu się z Mazowsza Armii Czerwonej został skazany przez sąd doraźny na 1,5 roku więzienia (jego obrońcą był Teodor Duracz), jednak uniewinnił go sąd apelacyjny w Warszawie. 1922 kandydował do Sejmu w Płocku z listy Związku Proletariatu Miast i Wsi (ZPMiW), był członkiem Okręgowego Komitetu Wyborczego ZPMiW nr 9 obejmującego powiaty Płock, Sierpc, Rypin, Płońsk. 15 X 1923 aresztowany i osadzony do 7 XI 1923 w więzieniu mokotowskim, skazany przez Sąd Okręgowy w Płocku 13 X 1924 na 4 lata więzienia, jednak po apelacji został uniewinniony. Od 1926 mieszkał w Warszawie, gdzie był dozorcą nocnym. Podczas okupacji był robotnikiem na kolei, wraz z bratem Piotrem był współzałożycielem Stowarzyszenia Przyjaciół ZSRR, kolportował prasę Stowarzyszenia na Solcu i Pradze. Po upadku powstania warszawskiego 1944 wywieziony do Niemiec, gdzie pracował w fabryce czołgów. VI 1945 wrócił do kraju i w 1946 wstąpił do PPR. Był woźnym w Centralnym Zarządzie Przemysłu Maszyn Elektrycznych w Warszawie. Radny Dzielnicowej Rady Narodowej w Śródmieściu. Odznaczony m.in.