w 1617 roku na zlecenie cechu złotników napisał ikonę Chrystusa na chorągwi procesyjnej. Podczas niepokoju w 1617 roku był doradcą we lwowskim ratuszu.
W 1628 roku dla lwowskiego magistratu napisał ikonę do cerkwi św. Paraskiewy oraz dla starosty lwowskiego Stanisława Mniszcha, podkanclerzego Tomasza Zamoyskiego oraz łuckiego biskupa greckokatolickiego Jeremiasza Poczapowskiego. Największym osiągnięciem Seńkowicza było wykonanie ikonostasu na zlecenie bractwa lwowskiego do nowej świątyni w 1629. Lewa część dzieła spłonęła w 1630 roku. Autor nie zdążył podjąć się jej rekonstrukcji, ponieważ wkrótce zmarł.
Był prekursorem stosowania farb olejnych do malowania twarzy i rąk świętych. Historycy nazywają ikony Seńkowicza „czułymi”, ponieważ przedstawiają harmonię i malowniczość rzadko spotykaną w malarstwie z tamtej epoki.
Spadkobiercą stylu i twórczości Fedora Seńkowycza był Mykoła Petrachnowycz-Morachowski.