Pomimo niezwiększenia wymiarów, okręt był przeciążony o 150 ton w stosunku do projektu i wyporność normalna wynosiła 3450 ton, a pełna 4030 ton. Według innych danych, wyporność normalna wynosiła 3485 ton, a pełna: 3967 ton. Po zbudowaniu zaś wyporność była podawana jako 3432 tony. Długość całkowita wynosiła 102,35 m, a długość na linii wodnej, zarazem między pionami – 100,5 m. Szerokość kadłuba wynosiła 12,84 m, a średnie zanurzenie 4,9 m, natomiast przy wyporności pełnej: 5,3 m. Na dziobie wysokość burt wynosiła 5,45 m, a na śródokręciu 4,45 m, lecz łącznie z nadburciami – 5,6 m. Niekorzystna była mała wysokość metacentryczna, wynosząca 0,1 m dla pustego okrętu i 0,31 m dla wyporności pełnej. Po remoncie w Rosji i dodaniu dodatkowego balastu, wysokość metacentryczna dla maksymalnej wyporności 4166 ton wzrosła do 0,61 m, aczkolwiek malała do 0,18 m po zużyciu paliwa i wody kotłowej.
Załoga etatowo liczyła początkowo 302 osoby, w tym 22 oficerów. Oficerowie tradycyjnie mieli kajuty na rufie, marynarze kubryki na dziobie.