System składa się z mechanizmu otwierającego i wysuwającego żagiel na odległość ok. 20 cm za satelitę oraz rozwijanej struktury żagla. Kwadratowy żagiel, początkowo nawinięty na jego trzpień, po rozłożeniu ma powierzchnię 4 m². Zamknięty moduł ma wymiary 8 × 8 × 5 cm i mieści się w jednej czwartej objętości satelity. Kamera do obserwacji żagla (CAM2) o polu widzenia ok. 65° umieszczona została pod jedną z otwieranych ścian satelity. Po niepowodzeniu zdalnego otwarcia ogona podczas misji pierwszego PW-Sata zespół zdecydował się na użycie automatycznego trybu otwierania struktury deorbitacyjnej. W przypadku problemów z komunikacją po ustalonym czasie satelita uruchomi procedurę automatycznego wykonania misji. Według analiz zespołu czas deorbitacji satelity PW-Sat2 z orbity o wysokości ok. 575 km wyniesie ok. roku. W przypadku orbity o wysokości ok. 780 km przy otworzonym żaglu deorbitacyjnym czas może skrócić się z około 25 lat do mniej niż 2 lat, jednak wpływ na to ma wiele czynników takich jak ruchy satelity czy aktywność słoneczna.