W tym czasie, współpracując z francuskim astronomem Henrim Chrétienem (który wizytował Mount Wilson w 1917 roku), opracował projekt nowego, anamorficznego teleskopu, składającego się z dwóch hiperboloidalnych zwierciadeł. Teleskopy o tej konstrukcji są obecnie powszechnie stosowane w profesjonalnej astronomii (w tym np. w Kosmicznym Teleskopie Hubble’a) i nazywają się teleskopami Ritcheya–Chrétiena.
Ritchey naciskał na dyrektora obserwatorium, George’a Hale’a, aby ten pozwolił mu przynajmniej na zbudowanie prototypu teleskopu nowego pomysłu. Hale nie chciał się zgodzić. Konflikt między dwiema osobowościami rósł, aż Hale zwolnił Ritcheya z pracy w 1919 roku.
Dzięki wsparciu Chrétiena Ritchey w latach 1924–1930 pracował w Obserwatorium Paryskim jako kierownik laboratorium astrofotograficznego. thumb|240px|Jedyny teleskop w układzie Ritcheya–Chrétiena skonstruowany przez George’a Ritcheya w 1934 roku dla Obserwatorium Marynarki Wojennej w Waszyngtonie Ritcheyowi udało się skonstruować jeden teleskop według swojego rewolucyjnego pomysłu. Jest to 40-calowy (1 m średnicy zwierciadła) teleskop skonstruowany w latach 1931–1934 dla Obserwatorium Marynarki Wojennej w Waszyngtonie. Teleskop ten nie odniósł spektakularnego sukcesu, jak się później okazało, przede wszystkim w wyniku zanieczyszczenia powietrza w Waszyngtonie.