Duchowny Po ukończeniu studiów wyjechał do Astrachania razem ze swoim ojcem duchowym, ówcześnie już biskupem Teofanem, który po konflikcie z rodziną carską (z powodu swojej krytyki Rasputina) został przeniesiony na katedrę astrachańską. 26 listopada 1912 złożył przed nim wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię zakonne Joazaf na cześć św. Joazafa z Biełgorodu. 1 grudnia 1912 biskup Teofan wyświęcił go na hierodiakona, zaś 4 grudnia – na hieromnicha. Po święceniach został skierowany przez Święty Synod do pracy w charakterze asystenta inspektora szkoły duchownej w Jarańsku. W grudniu 1913 został przeniesiony na analogiczne stanowisko w szkole duchownej w Połtawie, gdyż jego mentor Teofan został ordynariuszem miejscowej eparchii. W czasie rosyjskiej wojny domowej Teofan i Joazaf udali się na terytoria opanowane przez białych. W maju 1920 Joazaf otrzymał godność archimandryty. Następnie udał się do monasteru św. Grzegorza Biziukowskiego w okolicach Chersonia. Za sprawą biskupa Beniamina (Fiedczenkowa) otrzymał stanowisko jednego z kapelanów i kaznodziejów wojskowych przy armii Denikina.