Był współtwórcą, wydawcą i nieprzerwanie od roku 1920 był współredaktorem periodyku Elbinger Jahrbuch (1920–1941, 1–16). W tym samym roku mianowano go stałym przedstawicielem męża zaufania ds. zabytków pradziejowych dla okręgu rejencyjnego Westpreussen. Kontynuował osiągnięcia swoich poprzedników Siegfrieda Angera i Roberta Dorra, rozbudowując Muzeum Miejskie, które pod koniec lat 30. zajmowało już trzy zabytkowe kamienice na Starym Mieście i posiadało 12 działów oraz 30 sal wystawowych. Jednak domeną Ehrlicha była archeologia, głównie pradziejowa, której poświęcił większość swoich publikacji. Wraz z profesorem Maxem Ebertem prowadził pionierskie w skali Prus Wschodnich badania dawnych założeń obronnych. Przebadał kilkadziesiąt stanowisk archeologicznych, w tym cmentarzysko pruskie w Kamionce-Żytnie, osadę w Myślęcinie, zespół cmentarzysk i osad przy ulicy Moniuszki w Elblągu, prusko-skandynawskie cmentarzysko w Elblągu (Pole Nowomiejskie), a także osady kultury rzucewskiej w Św. Kamieniu-Przylesiu, Suchaczu i Tolkmicku. Współpracował ze znanymi wówczas archeologami pruskimi: Wolfgangiem La Baumem i Wilhelmem Gaertem, przyjaźnił się z Maxem Ebertem i Gustafem Kossinną, którego szkoły był przedstawicielem.