W czasach współczesnych są one połączeniem starożytnych motywów religijnych, bizantyjskiego stylu i świadectwem tradycji i religii.

Znaczenie liturgiczne Chorągwie są przeznaczone do użytku liturgicznego, zatem po ich pierwszym wniesieniu do świątyni są poświęcane, kapłan odmawia modlitwę i skrapia chorągiew wodą święconą, po czym umieszcza ją obok ikonostasu. Po obu stronach ikonostasu znajdują się kliros, w każdym znajduje się jedna chorągiew. Tradycja nakazuje, aby po lewej stronie umieszczano chorągiew z Mandylionem, a po prawej z wizerunkiem Matki Bożej, pozostałe znajdują się w pobliżu ołtarza. Klirosy symbolizują szeregi wiernych, a chorągwie triumf Jezusa Chrystusa nad światem, grzechem i szatanem. Chorągwie są używane we wszystkich procesjach prawosławnych poza Wielką Sobotą, kiedy niesie się płaszczenicę. W czasie procesji chorągwie są niesione w następnej kolejności po krzyżu, co symbolizuje sztandary zwycięstwa prowadzące wiernych w ich drodze do Królestwa Niebios. W Wielki Piątek i Wielką Sobotę do drzewców przywiązuje się czarny kir na znak żałoby po ukrzyżowanym Jezusie Chrystusie. W Niedzielę Wielkanocną kir zastępuje się białą szarfą z napisem „Chrystus zmartwychwstał”.