Język jako zespół dialektów Język daje się rozpatrywać jako zespół dialektów, w skład którego wchodzą z jednej strony odmiany regionalne i społeczne, a z drugiej – ponadgwarowe standardy (odmiany społecznie prestiżowe). Język, jako zbiór różnych tworów językowych, zawsze się manifestuje w postaci pewnej odmiany. Z tego wynika, że każdy użytkownik języka posługuje się jakimś dialektem (rozumianym jako odmiana języka), standardowym lub niestandardowym. Pośród dialektów wchodzących w skład języka nie można wyróżnić odmian wyższych ani niższych (pod względem cech wewnętrznych), choć obiegowe poglądy często przypisują rozmaitym dialektom różną wartość, a dany dialekt może być powiązany z określoną rolą komunikacyjną.
Praktyka używania dwóch odmian języka przez jedną wspólnotę komunikatywną jest nazywana dyglosją.
Charakterystyka pojęcia W rozumieniu językoznawstwa dialekt jest formą egzystencji języka charakterystyczną dla pewnej grupy jego użytkowników. Termin ten odnosi się w pierwszej kolejności do odmian wydzielonych geograficznie (geolektów/regiolektów), choć w szerszym sensie, typowym dla językoznawstwa angielskiego (gdzie to w praktyce często synonim ), może dotyczyć także mowy jakiejś grupy społecznej (socjolekt) lub etnicznej (etnolekt).