Wypuszczano je ze wschodniego wybrzeża wyspy Honsiu.

Pozornie proste zadanie przygotowania takiego balonu okazało się bardziej skomplikowane niż przypuszczano. Problemem było między innymi to, że wypełniony wodorem balon rozszerzał się i unosił się w powietrze w słoneczne dni, jednak nocą, gdy robiło się chłodniej, opadał. Aby zachować odpowiedni pułap lotu inżynierowie zaopatrzyli go w wysokościomierz. Kiedy balon schodził poniżej 9 kilometrów automatycznie zrzucany był balast, czyli worki z piaskiem. Analogicznie przewidziano mechanizm nie dopuszczający do nazbyt wysokiego wzniesienia się balonu. Po przekroczeniu 11,6 kilometra wysokościomierz aktywował zawór ciśnieniowy, który wypuszczał część wodoru. Działo się to również wtedy, gdy ciśnienie w balonie osiągało poziom krytyczny. Po trzech dniach, kiedy balon docierał nad USA, zrzucane były dwie bomby zapalające oraz jedna odłamkowa. Zapalał się również 20-metrowy lont, który doprowadzał do eksplozji ładunków wybuchowych, niszczących balon.