V-VIII 1920 była sekretarką Zofii Dzierżyńskiej w Wydziale Mniejszości Narodowościowych w Komisariacie Ludowym Oświaty RFSRR, potem od 1 VIII do 1 X 1920 członkiem sekretariatu TKRP w Grodnie, Kownie, Mińsku i Białymstoku. X 1920 na wniosek kierownictwa KPRP skierowana do działalności w KPRP w kraju; otrzymała dokumenty na nazwisko Helena Gasperska, którym odtąd się posługiwała. Została funkcjonariuszką KPRP w Gdańsku i Berlinie, była współpracownicą "Nowego Przeglądu". 1922-1926 pracowała w poselstwie ZSRR w Berlinie, potem w Komisariacie Ludowym Spraw Zagranicznych w Moskwie. Od 1926 pracowała w Polskiej Sekcji Kominternu, od VI 1927 sekretarz w Wydziale Łączności Międzynarodowej Komitetu Wykonawczego Kominternu. 1925-1927 studiowała zaocznie na Komunistycznym Uniwersytecie im. Swierdłowa. 1933 jej mąż Dmitrij Mariecki związany z grupą Bucharina, a ona sama poddana represjom. Od 1947 mieszkała w Aleksandrowie i była tam chałupniczką w spółdzielni pracy, 1949-1957 w Moskwie. 1956 zrehabilitowana i przywrócona w prawach członka partii. VII 1957 osiadła w Warszawie. Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Orderem Czerwonego Sztandaru. Pochowana na wojskowych Powązkach (kwatera A31-5-3).