Hall i Moreau (1970) zasugerowali, że M. ibadanensis tworzy nadgatunek z M. erythrogaster, który jest ograniczony zasięgiem do wschodniej Nigerii. Zdaniem Elgooda to niezwykle prawdopodobna hipoteza. Do tego zwrócił uwagę na możliwość powstania wikłacza krasnoszyjego przez hybrydyzację gatunków.
Nie wyróżnia się podgatunków.
Morfologia thumb|Schemat porównujący wikłacze krasnoszyjego i czerwonorzytnego. Czarna barwa oznacza czarną barwę, zaś biała czerwoną1. Samica Malimbus cassini2. Samica M. ibadanensis3. Samiec M. cassini4. Samiec M. ibadanensisJ.H. Elgood, Bulletin of the British Ornithologists’ Club, 1992 Występuje wyraźny dymorfizm płciowy w upierzeniu, do tego samce są nieco większe od samic (patrz sekcja niżej). U samca czoło, wierzch i tył głowy oraz boki szyi porastają szkarłatnoczerwone pióra. Obszar ten łączy się z połacią czerwonych piór rozciągającą się od niższej części gardła po środek brzucha. Kantarek, okolice oczu, pokrywy uszne, policzki, broda, górna część gardła i całe pozostałe upierzenie przybiera barwę czarną.