Italos odróżnia te dwa rodzaje bytów od rzeczy, które nie istnieją, podając ich standardowe przykłady: kozło-jeleni i centaurów, ale również i własne przykłady: mężczyzn o wielu oczach i czterogłowych koni. Wszystko to w jego opinii tylko wytwory ludzkiego umysłu i produkty naszej wyobraźni (phantasmata). Ostatecznie Italos pojmuje uniwersalia nie jako byty, które istnieją per se, ale jako byty, które istnieją w czymś innym i dlatego nie mogą być traktowane, jego zdaniem, tak jak zwykłe wytwory ludzkiej wyobraźni.
Potępienie Italosa Wśród jedenastu anatem dotyczących Jana Italosa pierwszych dziesięć ma charakter czysto doktrynalny i zostało ogłoszone w latach 1076—1077; ostatnia zaś jest formalnym personalnym potępieniem opublikowanym w 1082 r. Zarzuty doktrynalne dotyczą zasadniczo dwóch kwestii: Zdaniem ojców synodu pierwszymi herezjarchami starożytnymi byli właśnie filozofowie greccy, wszystkie zatem główne herezje chrześcijańskie powstały pod wpływem ich nauki. Siedem soborów, potępiając heretyków, potępiło tym samym ich mistrzów – filozofów (anatema 5). Stanowisko to nie było całkowicie nowe, ale potwierdzenie go w XI wieku miało bardzo duże znaczenie dla dalszego rozwoju teologii i filozofii bizantyńskiej.