Kamablon (pol. dom mowy) – dom spotkań starszyzny w społeczności Mande z okresu imperium Mali za panowania Sundiaty Keïty.
Kamablon w Kangabie z 1653 roku uznawany jest za ostatnią budowlę tego rodzaju. Oryginalny kamablon miał być zbudowany przez Mensę Souleymana po jego powrocie z pielgrzymki do Mekki w 1352, by przechowywać święte księgi przywiezione z podróży. Po upadku imperium Mali w 1670 roku kamablon był miejscem przechowywania przedmiotów związanych z kulturą Mande, a w 1840 roku przywrócono jego muzułmański charakter.
Kamablon w Kangabie to budynek na planie koła o średnicy 4 metrów i wysokości 5 metrów, zlokalizowany pośrodku głównego placu wioski. Strażnikami dziedzictwa kamablonu i organizatorami ceremonii są członkowie klanu Keïta oraz grioci i mężczyźni z klanu Diabate. Kamablon zbudowany jest z niepalonych cegieł a jego dach pokrywa strzecha. Jego ściany, drzwi i dach są bogato zdobione a symboliczne ornamenty nawiązują do historii, filozofii, religii i światopoglądu strażników. Koło Kamablonu znajdują się: studnia, trzy drzewa wełniaka, kwadratowa platforma wasi, grób budowniczego i pierwszego strażnika kamablonu.