Pierwsze zadanie okazało się najprostsze, mimo że hrabia rozstawił przed stajnią swoich ludzi, którzy byli poinformowani o planowanej kradzieży. Złodziej nad złodzieje przebrał się za staruszkę, która szuka noclegu. Ludzie hrabiego udzielili go jej, ale w zamian zażądali wina, które rzekoma staruszka miała przy sobie. Wkrótce wszyscy ludzie się upili i posnęli, a złodziej nad złodzieje spokojnie wyjechał na koniu. Następnego dnia pojawił się przed hrabią i opowiedział jak udało mu się ukraść konia.
Następnej nocy po kradzieży, hrabia kazał pozamykać wszystkie zamki w drzwiach pałacu, a sam czuwał uzbrojony. Także hrabina mocno trzymała swoją obrączkę. Złodziej tymczasem, zakradł się nocą pod szubienicę i odciął ciało skazańca. Posadził sobie trupa na ramiona i podszedł z nim do pałacu hrabiego. Kiedy wspinał się po drabinie, czuwający hrabia ujrzał postać ludzką przez okno i wystrzelił ze strzelby. Złodziej puścił trupa na ziemie, a hrabia zbiegł na dół i zaczął pośpiesznie kopać grób dla swojej ofiary, której w ciemności nie poznał. Tymczasem złodziej nad złodzieje wszedł do środka i udając w ciemności głos hrabiego zażądał od żony wydania prześcieradła i obrączki, gdyż pragnie pochować z nimi zastrzelonego złodzieja. Żona sądząc, że to polecenie męża, oddała mu oba te przedmioty.