Stanisław Węcławik (ur. 23 października 1927 w Skierbieszowie, zm. 23 października 1994 w Krakowie) – polski geolog, doktor inżynier, wykładowca akademicki.
Życiorys thumb|240px|Grobowiec rodziny Węcławików w Krakowie Urodził się w znanej w Skierbieszowie rodzinie Węcławików. Przed 1939 ukończył szkołę podstawową. Po wybuchu II wojny światowej podczas trwającej okupacji niemieckiej rodzina Węcławików została wysiedlona przez Niemców w 1942. Po tymczasowym pobycie w obozie w Zamościu, 5 grudnia 1942 Stanisław Węcławik został wywieziony na roboty przymusowe do III Rzeszy. Początkowo pracował przy kolei w Berlinie, po czym został przeniesiony do Schwedt/Oder, gdzie pracował od 8 grudnia 1942 do 20 czerwca 1943, po czym został zwolniony z uwagi na stan zdrowia. Następnie trafił do Sanoka, gdzie od 1 lipca 1943 do sierpnia 1945 pracował jako laborant w aptece Kawskich w Sanoku (pracująca tam jego siostra, Zuzanna Węcławik, została żoną Stanisława Kawskiego, syna Mariana). Jednocześnie kształcił się na tajnych kompletach.