Egzekucja (góra Gruszka) Po ogłoszeniu wyroków skazani byli kierowani do cel przejściowych tj. cel śmierci. Następnie wszyscy skazani w liczbie 113Jan Schaller podał liczbę 115. zostali przeniesieni do osobnej celi zbiorczej, ulokowanej na kondygnacji parterowej więzienia, gdzie spędzili wspólnie noc 5/6 lipca 1940W relacjach i ustaleniach opisywanych wydarzeń według jednej wersji było to 5/6 lipca 1940, a według innej (Jana Schallera) 4/5 lipca 1940.. Po upływie ok. 12 godzin od czasu ogłoszenia wyroków, w przybliżeniu o północy skazani byli wyprowadzani z celi w porządku alfabetycznym, kierowani na dziedziniec więzienia i wprowadzani do podstawionych czterech policyjnych samochodów transportowych. Według relacji N. Kiszki więźniowie w tym czasie stawiali czynny opór. Aktem osobistej odwagi wykazała się Leokadia Górska (ur. żona kapitana Ignacego Górskiego z garnizonującego do 1939 w Sanoku 2 Pułku Strzelców Podhalańskich, do 1939 oficera RKU Sanok), która protestowała znieważając Niemców. W początkowej fazie transportowania osób, były one prowadzone swobodnie, zaś następnie (wskutek podjętej próby ucieczki) skazani byli skuwani parami (według relacji Jana Barańskiego – skuwani zasadniczo po 5 osób).