Wszystkie te czynniki prowadziły do stopniowego osłabiania roli islamu, kosztem wierzeń animistycznych. Wiadomo, że dwór Askii Nuha składał się jeszcze z muzułmanów, choć jego armia opierała się w większości na wyznawcach animizmu – świadczy o tym zapis w kronikach Timbuktu, że pasza Mahmud ben Zerguna walczył w Hombori z „poganami”. Ostatnim świadectwem obecności islamu w Dendi jest fakt korespondencji pomiędzy Askią a paszą w latach trzydziestych XVII wieku, do czego była potrzebna osoba o muzułmańskim wykształceniu. Rozbicie dzielnicowe ostatecznie doprowadziło do zaniku islamu – nie miała już racji bytu jego jednocząca rola. Istotne jest także, że oprócz członków dynastii Askiów, władze w okręgach przejmowali też potomkowie Sonnich, którzy chętniej odwoływali się do miejscowych wierze i tradycji, oraz do odziedziczonych po swych przodkach magicznych właściwości.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Państwa historyczne w Afryce Kategoria:Historia Mali Kategoria:Historia Burkiny Faso Kategoria:Historia Nigru