thumb|Grób Zygmunta Brejnaka na cmentarzu wojskowym na Powązkach Zygmunt Brejnak ps. Zygmunt, 1094 (ur. 2 kwietnia 1899 w Warszawie, zm. 24 listopada 1984 w Nowym Drzewiczu) – żołnierz Wojska Polskiego i podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej, podpułkownik, dowódca Zgrupowania „Chrobry II”, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Jana i Walerii z d. Kędzierska. W czasie I wojny światowej w 1915 wstąpił do Legionów Polskich. W lipcu 1917, po kryzysie przysięgowym był internowany przez Niemców w Szczypiornie. Od 1918 służył w Wojsku Polskim, gdzie był dowódcą plutonu w 30 pułku strzelców Kaniowskich, a następnie w 19 pułku piechoty. Żołnierz 2 pułku piechoty, z którym brał udział w walkach podczas wojny polsko-bolszewickiej.
W lipcu 1922 został powołany do służby czynnej w Baonach Celnych z równoczesnym oddaniem do dyspozycji Głównej Komendy Baonów Celnych. Był porucznikiem rezerwy piechoty z przydziałem w rezerwie do 30 pułku Strzelców Kaniowskich w Warszawie.
Zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwy artylerii. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.