mały|Strój sieradzki, obraz Franciszka Łubieńskiego, około 1912 roku Strój sieradzki – strój ludowy grupy etnograficznej Sieradzan. Strój sieradzki dzieli się na trzy odmiany różniące się jedynie stopniem zaniku: monicką (okolice Sieradza), która przetrwała najdłużej, dobrońską (okolice Łasku i Dobronia) oraz klonową (okolice Klonowej), która zanikła najszybciej.
Historia Strój sieradzki wykształcił się w XIX wieku. Wtedy to w typowo rolniczym regionie sieradzkim, położonym na nieurodzajnych glebach zaczęły powstawać ośrodki przemysłowe (m.in. w Sieradzu, Łasku, Zduńskiej Woli i Pabianicach) oraz członkowie rodzin zaczęli emigrować do Łodzi oraz za granicę. Ważnym wydarzeniem w historii stroju sieradzkiego była działalność znawcy i miłośnika regionu sieradzkiego Stanisława Graeve’a, na którego zaproszenie do Biskupic przybyli Franciszek Łubieński i Florian Piekarski. Namalowali oni w latach 1909–1912 trzydzieści obrazów przedstawiających mieszkańców wsi w swoich strojach. Obrazy te zostały umieszczone potem na pocztówkach wydawanych w Sieradzu. Rozwój miast spowodował wzbogacenie się wsi, ale również początek zaniku stroju ludowego i zastępowanie go strojem miejskim. Najpierw zanikać zaczął strój męski.