Pomimo sankcji prawnych i religijnych liczba wykonywanych w II Rzeczypospolitej aborcji zwiększała się. Brzeziński cytuje tutaj wyniki Adama Czyżewicza, bazujące na statystykach przyjęć do szpitali z rozpoznaniem poronienia. Podaje on następujące liczby „sztucznych poronień” w danych latach: 1922 – 256 313 1926 – 320 052 1932 – 403 677 1937 – 513 237 1938 – 497 937.
Brzeziński podaje na tej podstawie wskaźnik 58-59 poronień na 100 porodów. Uważa, że sądownictwo nie potrafiło poradzić sobie z tym zjawiskiem. Jednakże jego negatywne aspekty obejmowały nie tylko sferę prawa.
Nielegalne aborcje przeprowadzane były zazwyczaj przez kobiety (akuszerki, „babki”). W proceder ten angażowali się też lekarze-niespecjaliści. Używano do tego celu rozmaitych sposobów. Najczęściej stosowano jodynę. Aplikowano ją do macicy, co powodowało poród nieżywego już płodu. Niekiedy też wspomagano jego usunięcie poprzez wypłukiwanie mydlinami za pomocą strzykawki Janetta. Stosowano również metody mechaniczne, często drastyczne. Użycie w tym celu szprych koła rowerowego nie stanowiło wcale niechlubnego wyjątku. Nie pozostawało to bez wpływu na zdrowie kobiet, często stając się powodem hospitalizacji.