Starzec leśny (Senecio sylvaticus L.) – gatunek rośliny z rodziny astrowatych (Asteraceae). Występuje niemal w całej Europie od Portugalii po Ural z wyłączeniem krańców północnych (brak go na Islandii) i południowych (brak go na wyspach Morza Śródziemnego, na Krymie i w południowej Rosji). Rośnie na izolowanym obszarze na Kaukazie, a jako gatunek introdukowany w Ameryce Północnej. W Polsce jest rozpowszechniony w całym kraju, ale nie jest równomiernie rozprzestrzeniony i w niektórych obszarach, np. w Karpatach, ma dość rozproszone stanowiska.
Morfologia thumb|left|200px|Kwiatostany thumb|left|200px|Liść Łodyga Prosto wzniesiona, o wysokości od 15 do 80 cm, pajęczynowato owłosiona, ale bez gruczołków. Rozgałęzia się w górnej części, w dole zwykle czerwonobrunatna. Liście Wszystkie przerywano pierzaste, o długości do 12 cm, o nierównych odcinkach i nierówno ząbkowane. Rozmieszczone w dość równych odstępach wzdłuż łodygi. Dolne liście w czasie kwitnienia już odpadłe, są wąsko odwrotnie jajowate i mają oskrzydlone ogonki. Górne liście są wąsko podługowate, z nasadą siedzącą. Kwiaty Zebrane w koszyczki tworzące luźną, baldachokształtną wiechę. Okrywa koszyczka wąskodzwonkowata do walcowatej.