„Prusa”, strzelający z ckm w rejonie Senatorska/Miodowa. Osobą, która również mogła przyczynić się do zestrzelenia tego samolotu, był też ppor. Jan Korzybski („Irma”), także z batalionu „Gozdawa”. Z kolei Zbigniew Wróblewski (1989) zaznacza, że drugi strzelający (według niego był to st. sierż. Władysław Ciemiński, ps. Rusik I) miał większe szanse, bo strzelał z lotniczego nkm–u, a „Motz” – z rkm-u. Według relacji Stanisława Ozimka (1971) sytuacja wyglądała tak: W ruinach Ratusza stanowisko lekkiego karabinu maszynowego, trzymające swym ogniem ukrytych za kolumnadą frontonu Teatru Wielkiego niemieckich granadierów. Celowniczy – st. pchor. „Motz” (Jerzy Ciszewski), amunicyjny strz. „Wiesław”. Na reducie w pobliżu barykady Miodowa – Senatorska „Rusik I” przy karabinie maszynowym wymontowanym z zestrzelonego nad Starówką „lancastera”. Naprawiany w powstańczej rusznikarni, osmalony ogniem, pogięty, często zacinający się. W normalnych warunkach odłożono by go na złom. Teraz w rękach st. sierż. „Rusika” z pododcinka „Gozdawa” stał się groźną bronią. Czwórka „stukasów” nadlatuje nad Starówkę w samo południe. Rozpoczyna się uświęcany rytuałem taniec śmierci nad dachami i ruinami. I w tym samym niemal momencie, mimo kategorycznego nakazu oszczędzania amunicji, z dwu stanowisk – sierż. „Rusika” i pchor.