miejsce w swoim biegu z czasem 10,4 s, wcześniej przechodząc eliminacje (2. pozycja w swoim biegu z czasem 10,5 s) oraz ćwierćfinał (2. lokata w swoim biegu z czasem 10,4 s). Rywalizację na dwukrotnie dłuższym dystansie także zakończył na półfinale, w którym był 6. w swoim biegu z czasem 21,0 s. Wcześniej przeszedł eliminacje, plasując się na 2. pozycji w swoim biegu z czasem 21,3 s oraz ćwierćfinał, w którym zajął 4. miejsce w swoim biegu z czasem 21,2 s. Wenezuelska sztafeta 4 × 100 m z Herrerą w składzie zajęła 6. miejsce, uzyskując w finale czas 39,5 s. Wcześniej zespół przeszedł eliminacje, w których był 2. w swoim biegu z czasem 40,1 s oraz półfinał, w którym uplasował się na 3. pozycji z czasem 39,6 s. W 1965 wywalczył dwa medale igrzysk boliwaryjskich: złoty na 100 m z czasem 10,4 s i brązowy na 200 m z czasem 21,5 s. W 1970 na tych samych zawodach zdobył dwa srebrne medale: na 100 m z czasem 10,4 s i 200 m z czasem 21,5 s.
Były rekordzista kraju.
W 2009 został wpisany do galerii sławy wenezuelskiego sportu, a w 2011 halę sportową w Maracaibo nazwano jego imieniem.
Losy po zakończeniu kariery Po zakończeniu kariery pracował jako trener oraz sędzia lekkoatletyczny. Zmarł 30 maja 2013 w Maracaibo w wyniku infekcji spowodowanej niewydolnością nerek.