Zaraz po I wojnie światowej Wielka Brytania, Japonia i Stany Zjednoczone rozważały budowę nowych krążowników liniowych – odpowiednio jednostki typu G3, Amagi i ulepszoną wersję Lexington. Mając nadzieję uniknąć kolejnego rujnującego państwa wyścigu zbrojeń, te trzy państwa, wraz z Francją i Włochami, podpisały traktat waszyngtoński w 1922. Wprowadzał on moratorium na budowę nowych jednostek. Klauzule w traktacie dawały jednak Wielkiej Brytanii, Japonii i USA szansę przebudowy kilku ich krążowników liniowych na lotniskowceHone, s. 11–14.Burt (1993), s. 314–315.. Jedynie kilka krążowników liniowych przetrwało ograniczenia sił. W latach 30. XX wieku kilka marynarek rozważało budowę nowych jednostek określanych jako „zabójcy krążowników” (ang. cruiser killer), wśród nich były Niemcy z jednostkami typu O, Holendrzy z projektem 1047 oraz ZSRR z projektem 69 (Kronsztad). Wybuch II wojny światowej we wrześniu 1939 wstrzymał jednak wszystkie te projektySturton, s. 49..