W powstaniu warszawskim był w sztabie 5 Rejonu „Oaza”, następnie w batalionie „Oaza”, z którym 2 sierpnia ewakuował się do Lasu Kabackiego, a później do Lasów Chojnowskich. Po powrocie na Sadybę, 23 sierpnia (według innych źródeł 26 sierpnia) został dowódcą odtworzonego batalionu „Oaza”. Po śmierci Czesława Szczubełka „Jaszczura” 1 września 1944 roku został również komendantem 5. Rejonu V Obwodu, po 15 września 1944 roku został dowódcą połączonych batalionów „Oaza-Ryś”; po zranieniu ppłk. Adama Remigiusza Grocholskiego „Waligóry” 25 sierpnia – objął dowodzenie 30 pułkiem piechoty AK „Waligóra”, który 4 dni wcześniej, 21 września wszedł w skład 10 Dywizji Piechoty AK im. Macieja Rataja. W czasie powstania był ranny.
27 września Mokotów skapitulował.
Po upadku powstania dostał się do obozów przejściowych w Pruszkowie i Skierniewicach, potem do Stalagu X B Sandbostel i Oflagu X C Lübeck, gdzie został wyzwolony przez oddziały brytyjskie 5 maja 1945 roku.