Ustalenie daty końcowej nie nastręcza takich trudności. Zdobycie Konstantynopola przez Turków w 1453 roku i upadek Cesarstwa Bizantyńskiego wyznaczają wyraźny kres politycznej, ekonomicznej i kulturalnej samodzielności Bizantyńczyków. Filozofia grecka przetrwała ten upadek. Kontynuując i rozwijając dotychczasowe wzory rozumowania, żyła nadal na terenach byłego Cesarstwa i w diasporze, ale zasadniczo uznaje się ją już za filozofię następnego okresu.
Periodyzacja Uczeni w różny sposób dzielą filozofię bizantyńską na okresy. Najprostszy podział wyznacza cztery lub pięć okresów: patrystyczny (IV-VIII wiek) humanistyczny (VIII-X wiek) Komnenów (XI-XII wiek) Laskarysów (I poł XIII wieku) Paleologów (II poł. XIII- I poł. XV wieku)
Rozpowszechniona jest też periodyzacja oparta na kryterium historycznym, zakładająca istnienie ośmiu okresów rozwoju filozofii bizantyńskiej: okres I 330-395 okres II 395-527 okres III 527-610 okres IV 610-717 okres V 717-867 okres VI 867-1081 okres VII 1081-1204 okres VIII 1204-1453
Przedstawiciele Okres I 330-395 Bazyli Wielki (329-379) Grzegorz z Nazjanzu (330-389) Grzegorz z Nyssy (335-394/395)