Prawdopodobnie w czasie I wojny światowej, w każdym razie nie później niż w 1919 roku, zmienił nazwisko na Szawleski.
W 1918 roku uczestniczył w obronie Lwowa, przy czym ze względu na swoje inwalidztwo służył w żandarmerii polowej. Z przyczyn zdrowotnych był wkrótce zmuszony wystąpić z szeregów w celu odbycia leczenia w szpitalu wojskowym. Po zakończeniu hospitalizacji pracował w Dyrekcji Poczt i Telegrafów – początkowo we Lwowie, później w Warszawie.
Praca w służbie zagranicznej Po ukończeniu tzw. kursów konsularnych podjął pracę w służbie zagranicznej. W latach 1920–1924 sprawował funkcję wicekonsula w Konsulacie Generalnym RP w Nowym Jorku. Uczestniczył m.in. w konferencji konsulów polskich akredytowanych w USA i Kanadzie (Waszyngton, 17–18 lipca 1922), podczas której dyskutowano kwestię reemigracji zamieszkujących w tych państwach Polaków oraz omawiano sposoby przeciwdziałania antypolskiej propagandzie ukraińskiej. Gdy w związku z nadużyciami finansowymi podjęto decyzję o rozwiązaniu Polsko-Amerykańskiego Towarzystwa Opieki nad Sierotami, Szawleski wszedł w skład powołanej w tym celu Komisji Likwidacyjnej (1923). W okresie pobytu w USA związał się również z masonerią.