Historia Kenneth W. Clark oszacował jego datę na VII, jednak z pewnym wahaniem. Rękopis datowany jest paleograficznie przez INTF na VII wiek. W XIV wieku został wykorzystany przy produkcji lekcjonarza i stał się dolnym tekstem palimpsestu. W 1919 roku został nabyty w Konstantynopolu przez ekspedycję naukową Uniwersytetu w Michigan.

Pierwszy opis rękopisu sporządził Kenneth W. Clark w 1937 roku. Dzięki temu rękopis stał się znany dla biblistów. Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go Kurt Aland w 1953 roku (w grupie majuskułów), oznaczając go przy pomocy siglum 0209. Górny tekst palimpsestu Aland wciągnął na listę lekcjonarzy Nowego Testamentu oznaczając go przy pomocy siglum ℓ 1611. Transkrypcję tekstu 0209 oraz facsimile jednej jego strony opublikował w 1968 roku amerykański biblista Jacob Greenlee.

Fragment był badany przez włoskiego paleografa OrsiniegoLDAB. Został zdigitalizowany przez CSNTM w 2008 rokuUncial 209 CSNTM.