Nowożytny wydawca podzielił Epitomę na siedem ksiąg.
Przedstawiając rządy Jana II Komnena, Kinnamosa oparł się na dziełach swoich poprzedników Jana Zonarasa i Anny Komneny. Dla opisania rządów Manuela I oparł się na własnych obserwacjach i dokumentach państwowych, do których miał łatwy dostęp. Wykorzystał między innymi instrukcję Manuela I udzieloną poselstwu Fryderyka I Barbarossy ze 1155 roku, rozporządzenia cesarskie, teksty układów pokojowych, dokumenty dyplomatyczne, listy papieskie. Autentyczne są też mowy umieszczone w Epitomie.
Jego praca napisana prostym i zwięzłym stylem ma wielką wartość dla poznania okresu panowania Manuela I. Kinnamos daleki jest od pochlebstw. Chociaż w pełni akceptował politykę cesarza, stara się jego czyny przedstawić w pełni obiektywnie, opisując sukcesy w stosunkach międzynarodowych, ale też dyplomatyczne niepowodzenia i klęski militarne. Relacje z bitew świadczą o dużej znajomości zagadnień wojskowych. Kinnamos pozostawił też w swoim dziele sporo informacji o Turkach, Pieczyngach, Scytach, Kumanach i Węgrach.