227; tom 1. Miał tu też jak się zdaje znaczenie zwyczaj pewnej przemienności piastowania urzędów wspólnych przez Austriaków i Węgrów, ale Burian chyba nie był dobrze postrzegany w ministerstwie spraw zagranicznych, gdyż: „Hr. Aerenthal, chory na nieuleczalną chorobę «mleczną», [tj. białaczkę] konał przez cały styczeń 1912 r. przy zdrowych zmysłach i w gorliwej pracy i trosce o cesarza i Monarchję. Razu jednego odwiedził go hr. Stuergkh i zastał go leżącego na szeslongu w rozmyślaniach o przyszłości. Nagle Aerenthal się zrywa, dzwoni na urzędnika i każe mu natychmiast jechać do Schonbrunn, ażeby cesarzowi oświadczył co następuje: «Ja jestem Austrjakiem, po mojej śmierci musi być mianowany Węgier, wskutek tego bar. Burian jako Węgier nie może pozostać w rządzie; błagam przeto cesarza, by w miejsce Buriana raczył zamianować jedynego odpowiedniego na to miejsce kandydata, Bilińskiego!» ” – tamże, s. 230. W każdym razie do przeciwników Buriana zaliczał się według Leona Bilińskiego arcyks. Franciszek Ferdynand: „Toż gdym mu się przedstawiał jako tegoż następca. przyjął mnie pełen radości «że ten łajdak, gałgan Burian został wreszcie wypędzony». Pomyślałem sobie w tej samej chwili, że tak samo będzie kiedyś mówił z okazji mojej dymisji.