thumb|200px|Rycina przedstawiająca podobiznę wykonaną przez Jażdżewskiego w 1888 Koziołek lednicki – około 10- lub 13-centymetrowa dębowa rzeźba przedstawiająca stojącego rogatego kozła z ogonem, z jednej strony zaopatrzonego w spiralny róg, a z drugiej w długie ucho, z dwoma sterczącymi rogami (oprócz spiralnego) i wyciętymi na brzuchu znakami w kształcie krzyżyków oraz trójkątną figurą przedzieloną na dwojeJacek Wrzesiński, Koziołek lednicki - problemy z XIX-wiecznymi znaleziskami, w: Studia Lednickie, nr I/1989, Wydawnictwo Naukowe UAM, Lednica-Poznań, s.164-170, .
Obiekt znany jest od drugiej połowy XIX wieku i doczekał się bogatej literatury. Stał się przyczyną powstania kilku hipotez, często dalekich od uzasadnienia naukowego. W 1874 Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, z inicjatywy Albina Węsierskiego, wysłało na Ostrów Lednicki wyprawę badawczą. Po przeprowadzeniu badań archeologicznych uczestnicy udali się do majątku zakrzewskiego, do Albina Węsierskiego, który był właścicielem Ostrowa Lednickiego. Węsierski pokazał wtedy po raz pierwszy figurkę koziołka, który znaleziony miał zostać poza wałem otaczającym lednickie ruiny, a według innych źródeł w Imiołkach.