Wskutek tego w kolejnych stuleciach poparcie zyskiwał indeterminizmZ powodów moralnych zalecał go też Kant w Krytyce praktycznego rozumu, nazywając kompatybilizm „wybiegiem” i „małostkowym nicowaniem słów”..
W 1739 r. David Hume w swym Traktacie o naturze ludzkiej zwrócił swą uwagę na „dylemat determinizmu”. Zawarł tam myśl, wedle której należy dokładniej zbadać relację pomiędzy koniecznością i przyczynąPaul Russell, Freedom and Moral Sentiment: Hume’s Way of Naturalizing Responsibility (Wolność a sentymenty moralne: sposób Hume’a na unaturalnienie odpowiedzialności). Oxford University Press, 1995, s. 51, . „Aspektem strategii Hume’a jest wyjawić, że dylemat determinizmu, prezentowany jako alternatywa pomiędzy wierzchołkami A [przypadek] i C [metafizyczna konieczność], jest fałszywym dylematem...[opartym na] pomyłce co do natury konieczności.”.. Z pozycji fatalistycznych do sprawy podchodził m.in. w XVIII w. DiderotZob. np. Kubuś Fatalista i jego pan, 1765-1780 i inne dzieła. i VoltaireZob. np. Filozof ignorant, 1767, rozdz. XIII: „Czy jestem wolny?”. Przekład angielski online., w XIX w. FeuerbachW O istocie chrześcijaństwa, 1843 potępia on wolną wolę (przekład angielski przykładowej strony online);