Życie zakonne rozpoczęła osiem lat później, wstępując jako posłusznica do monasteru Opieki Matki Bożej w Kijowie. W klasztorze była regentką chóru cerkiewnego. Ukończyła również kursy przygotowujące do zawodu pielęgniarki dziecięcej. 19 grudnia 1975 złożyła wieczyste śluby mnisze, przyjmując imię zakonne Barbara i wyjechała do Monasteru Gornieńskiego w En Kerem, gdzie żyła przez kolejne siedem latЈубилеј игуманије Варваре, настојатељице Толгског манастира. Następnie wróciła do macierzystego monasteru w Kijowie, podejmując równocześnie naukę na wydziale dyrygentury cerkiewnej w seminarium duchownym w Moskwie. W 1988 została wyznaczona na dziekankę Monasteru Tołgskiego, który w tym samym roku został zwrócony Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu po dziesięcioleciach od zamknięcia. Była zarazem jedyną mniszką we wspólnocie – towarzyszyły jej wyłącznie posłusznice, które nie miały żadnych doświadczeń w życiu zakonnym. W tym samym roku otrzymała prawo noszenia krzyża z ozdobami, a następnie została mianowana przełożoną reaktywowanej wspólnoty z godnością ihumeni.