Po odtworzeniu Państwa Kościelnego na mocy decyzji Kongresu Wiedeńskiego w 1815 wznowiono w nim działalność inkwizycji, w tym także trybunału w Spoleto. W latach 1817–1836 funkcję inkwizytora sprawował tu Giovanni Domenico Stefanelli (1779–1852), późniejszy arcybiskup Lukki (1836–1844).
Trybunał ten został ostatecznie zniesiony po zajęciu Umbrii przez wojska sardyńskie w 1860. Formalny dekret o jego rozwiązaniu został wydany 20 września 1860Maria Lupi, Il clero a Perugia durante l’episcopato di Gioacchino Pecci (1846-1878), Herder, 1998, s. 269.
Organizacja Siedzibą trybunału był konwent dominikański w Spoleto. Jurysdykcji inkwizytora Spoleto podlegało siedem diecezji (Spoleto, Amelia, Foligno, Narni, Nocera Umbra, Norcia, Terni) oraz opactwo terytorialne Ferentillo. W Ferentillo oraz w siedzibie każdej z diecezji rezydował wikariusz generalny inkwizycji. Oprócz tego, inkwizytorowi podlegali wikariusze rejonowi, którzy rezydowali w mniejszych okręgach na prowincji (tzw. wikariatach rejonowych). Poniżej lista wikariatów podległych inkwizytorowi SpoletoRoberto Nini: IL SANT’UFFIZIO DI NARNI, s.