Niemiecki badacz Arnold Schering nazwał dzieło Cavalieriego operą duchowąJózef Chomiński, Opera i dramat, Warszawa 1976, s. 27..
Treść W pierwszym akcie Czas przypomina publiczności, że każda chwila powinna być liczona, gdyż wkrótce rozlegnie się dźwięk trąby ostatecznej. Rozum stwierdza, że przyjemności wzbudzają kolejne żądze, a spełnienie można uzyskać obejmując Boga w niebie. Centralną sceną aktu jest pojawienie się alegorii Duszy i Ciała, które prowadzą spór co powinno być głównym celem człowieka. Mimo iż początkowo Ciało podkreśla zalety przyjemności ziemskich to pod koniec aktu postanawia dołączyć do Duszy w dążeniu do osiągnięcia życia wiecznego. Akt kończy chór tańcząc i śpiewając pieśń stylizowaną na psalm.
Akt drugi rozpoczyna Rada, która wyjaśnia, że sprawy ziemskie są niekończącą się wojną. Ponownie dyskusję prowadzą Ciało i Dusza. Ciało zaczyna teraz kwestionować swoją wcześniejszą decyzję. Pojawia się Anioł Stróż, który atakuje Świat i zrywając bogate szaty ukazuje jego skrywaną brzydotę i ubóstwo.