W sprawowaniu władzy wspierał króla rząd, składający się z kanclerza, zajmującego się sprawami sądowymi, generalnego kontrolera finansów oraz czterech sekretarzy stanu, których obarczano odpowiedzialnością za różne dziedziny.

Teoretycznie funkcje doradcze wobec króla pełniły Stany Generalne, które musiały też wyrazić zgodę na wprowadzanie nowych podatków. Po raz ostatni jednak zwołane zostały w 1614 roku i u progu rewolucji stanowiły raczej relikt przeszłości niż realnie działającą instytucję.

Większe znaczenie miały parlamenty, a wśród nich przede wszystkim parlament paryski. Ich podstawową funkcją było sądzenie, miały jednak również szerokie uprawnienia administracyjne oraz brały udział w procesie prawodawczym, dysponując prawem „rejestracji” i „remonstracji”, polegających odpowiednio na przywileju rozpatrzenia każdego aktu królewskiego i możliwości jego odrzucenia. Parlament paryski był najwyższym sądem królestwa i uznawał się za strażnika ustroju Francji i przedstawiciela ludu francuskiego, wobec tego, że stany generalne nie były zwoływane. Odrzucenia sprzeciwu parlamentu odbywało się na jego sesji pod przewodnictwem samego króla (tzw. ) podczas której jedynie odczytywano sporny akt prawny.