Karol Dubicz-Penther (ur. 2 czerwca 1892 w Żyrardowie, zm. 15 stycznia 1945 w Lizbonie) – polski dyplomata, major dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Po ukończeniu gimnazjum studiował na Wydziale Filozofii i Wydziale Medycyny Uniwersytetu Ruprechta i Karola w Heidelbergu. W październiku 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 2 pułku ułanów. 2 września 1916 roku został mianowany chorążym kawalerii.
Od 8 listopada 1918 w Wojsku Polskim. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 134. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii), a jego oddziałem macierzystym był 2 pułk Szwoleżerów Rokitniańskich.
1 grudnia 1924 roku został awansowany na majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 30. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. Pełnił służbę w Wydziale Wojskowym przy Komisarzu Generalnym RP w Wolnym Mieście Gdańsku (kierownik Ekspozytury Nr 7 Oddziału II SG), pozostając oficerem nadetatowym 2 pułku szwoleżerów. Z dniem 2 listopada 1926 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu 1926–1928. Z dniem 31 sierpnia 1928 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera sztabu generalnego, został przeniesiony w stan nieczynny na okres 12 miesięcy.