Za przygotowanie planu nowych jednostek odpowiedzialny był oficer marynarki José Bozzano. Istotnym założeniem jednostek było małe zanurzenie, co miało pozwolić im na maksymalne wykorzystanie rzek. Ponieważ Boliwia nie dysponowała własną flotą wojenną, przeznaczeniem okrętów miała być walka z przeciwnikami znajdującymi się na lądzie i w powietrzu. W tym celu należało postawić na uzbrojenie, kosztem opancerzenia i mobilności.
Negocjacje Zamówienie na dwie kanonierki złożono w Danii. Okręty zostały wybudowane, transakcja opiewająca na 1,5 miliona USD nie doszła jednak do skutku, gdyż nie przeszły one pozytywnie prób. Brak jest informacji o losie odrzuconych kanonierek.
Rząd Paragwaju rozpoczął więc negocjacje z innymi dostawcami. Bozzano wraz z ministrem obrony generałem Scheonim otrzymali do rozpatrzenia trzy oferty. Kontrakty zaproponowane przez Brytyjczyków i Francuzów opiewały na kwotę 1,225 milionów USD, oferta Włochów była zaś o 25 tysięcy USD droższa. Same negocjacje trwały długo i toczyły się w większości za kulisami. Początkowo przewagę mieli Brytyjczycy, później jednak sympatie ministra Scheonima przeszły na stronę Włochów. Francuzom udało się odroczyć podpisanie kontraktu poprzez wyliczanie jego wad, jednak ostatecznie to z włoskimi przedstawicielami podpisano umowę.