Głównym zadaniem kanonierek podczas wojny był transport wojska. Okręty wypływały z Asunción załadowane żołnierzami i sprzętem do Puerto Casado, stąd posiłki trafiały na front ciężarówkami, bądź kontynuowały podróż rzeką do Bahía Negra. W drogę powrotną zabierano rannych i jeńców boliwijskich. Według Ehlersa, w czasie działań wojennych zarówno „Humaitá” jak i „Paraguay” odbyły po 84 rejsy (jeden rejs to droga w obie strony) po rzece Paragwaj, przewożąc łącznie około 267 000 ludzi podaje tę liczbę jako sumę żołnierzy przewiezionych przez wszystkie wodne jednostki Paragwaju. (czyli około 795 osób na pojedynczy kurs w jedną stronę), Farina podaje natomiast, że „Humaitá” w czasie swych 84 rejsów przewiozła 62 546 żołnierzy, zaś „Paraguay” wykonał o 3 rejsy mniej i przetransportował do Puerto Casada łącznie 51 867 personelu wojskowego. Kanonierki stanowiły również osłonę przeciwlotniczą dla nieuzbrojonych jednostek, a w przerwach między konwojami działały jako baterie przeciwlotnicze w Asunción i Puerto Casado. Jedyną akcją bojową bliźniaczych okrętów było starcie „Humaity” z dwoma boliwijskimi samolotami Curtiss P-6 Hawk lub Vickers Vespa 22 grudnia 1932 roku, które zakończyło się odwrotem atakujących pilotów.