W latach 1766–1772 (inne źródła podają daty 1766 lub 1772, z przewagą tej drugiej) na miejscu starszej budowli sakralnej nową cerkiew wzniósł Iwan Hryhorowicz-Barski, w stylu baroku ukraińskiego (kozackiego). Według niektórych historyków sztuki jest to jego najbardziej udane dzieło, część autorów doszukuje się w projekcie naśladownictwa dzieł Bartolomeo Rastrellego. Obiekt ucierpiał w pożarze w 1811, po czym został odnowiony według projektu Andreja Mełenskiego. W 1824 budowlę powiększono o drugi ołtarz św. Jana Rycerza. We wnętrzu obiektu przetrwały XIX-wieczne malowidła ścienne. W XIX w. przy cerkwi istniał dom dla ubogich ufundowany przez kupca Michaiła Diegtiariowa.
W 1927 cerkiew przeszła na własność niekanonicznego Ukraińskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego. Pozostawała czynna do 1933, gdy władze radzieckie odebrały ją parafii i umieściły w niej jeden z oddziałów kijowskiego archiwum obwodowego. Wierni odzyskali budynek w 1941, podczas niemieckiej okupacji Kijowa. W utworzonej wówczas parafii Egzarchatu Ukraińskiego służył ks. Aleksiej Głagolew, który ukrywał na terenie obiektu kilkoro Żydów, za co pośmiertnie otrzymał tytuł Sprawiedliwego wśród Narodów Świata.