thumb|Filip III Dobry wraz z trzecią żoną, Izabelą Aviz Dynastia burgundzka – boczna linia dynastii Walezjuszów. Wywodzi się od Filipa Śmiałego (1342–1404) – najmłodszego syna króla Francji, Jana II Dobrego. Panowała w Księstwie Burgundii w latach 1363–1477, hrabstwie Burgundii w latach 1405–1482, oraz w znacznej części zjednoczonych przez nich Niderlandów zwanych od imienia dynastii burgundzkimi.

Książęta Burgundii odgrywali kluczową rolę w zmaganiach między Francją a Anglią w trakcie wojny stuletniej. Wykorzystując wielkie osłabienie Francji, zręcznie zmieniając sojusze i prowadząc przemyślaną politykę dynastyczną, zbudowali na pograniczu Francji i Cesarstwa wielkie i bogate państwo. Posiadłości książąt burgundzkich były jednak wciąż bardziej konglomeratem księstw i hrabstw niż jednolitym państwem. Stąd ambicją ostatnich władców z tej dynastii było zdobycie korony królewskiej. Apogeum potęgi dynastia osiągnęła za panowania Filipa III Dobrego. Ostatnim męskim potomkiem dynastii był syn Filipa III, Karol Zuchwały, który prowadził bardzo agresywną politykę, doprowadzając do zawiązania przeciw niemu silnej koalicji. Karol zginął w 1477 roku w bitwie pod Nancy, a jego jedyną spadkobierczynią była córka Maria.