Boris Aleksiejewicz Jewrieinow, ros. Борис Алексеевич Евреинов (ur. 21 listopada 1888 we wsi Borszczeń w guberni kurskiej, zm. 29 października 1933 w Pradze) – rosyjski działacz państwowy, emigracyjny działacz społeczno-kulturalny, poeta i publicysta.
Życiorys W 1907 roku ukończył gimnazjum klasyczne, a następnie wydział historyczno-filologiczny uniwersytetu w Petersburgu. Wybrano go sędzią pokoju w okręgu lgowskim. W 1918 roku objął funkcję sekretarza naukowego w ukraińskim ministerstwie wyznań religijnych. W 1919 roku wstąpił do wojsk Białych generała Antona Denikina. W stopniu korneta służył w 17 Czernichowskim Pułku Husarzy. W lutym 1920 roku w rejonie Rostowa nad Donem został ciężko ranny, po czym ewakuowano go na leczenie do Salonik. Następnie osiadł w Królestwie Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Pod koniec 1920 roku przybył do Polski. Początkowo został kierownikiem kancelarii zarządu internowanych wojsk rosyjskich. Następnie pełnił funkcję przewodniczącego komisji kulturalno-oświatowej Rosyjskiego Komitetu Politycznego pod kierownictwem Borisa Sawinkowa. Wszedł w skład emigracyjnej grupy literackiej „Tawierna poetow”. Jego utwory literackie opublikowano w almanachu „Szestiero”. Od wiosny 1923 roku mieszkał w Pradze. Otrzymał stypendium naukowe rządu czechosłowackiego. Został docentem Rosyjskiego Instytutu Prawniczego.