Nacjonalizm w wydaniu „Azowa” jest wolny od nawiązań do banderyzmu i OUN. Jego zwolennicy nie używają czerwono-czarnych flag nacjonalistycznych, ale tylko niebiesko-żółtych, czyli państwowych. Azowcy legitymizują nacjonalizm tradycjami Rusi Kijowskiej, co jest nowością w przypadku ukraińskiego ruchu narodowego, a nawet odwołują się niekiedy do tradycji czasów radzieckich (tzw. wielka wojna ojczyźniana).
Oficjalnie do grona myślicieli i filozofów, którzy wpłynęli na rozwój doktryny pułku, zalicza się: Ernsta Jüngera, , Juliusa Evolę, Pierre’a Drieu La Rochelle’a i Oswalda Mosleya. W polityce zagranicznej azowcy chcą utworzenia bloku wojskowo-politycznego w regionie, czyli unii państw Międzymorza, składającej się z Polski, Ukrainy, Litwy, Łotwy i Estonii. Jednocześnie wykazuje eurosceptycyzm (na zasadach Europy ojczyzn), twierdząc, że Unia Europejska jest zbyt lewicowa, choć znaczna część jego członków i tak chce przystąpienia do tej organizacji międzynarodowej. Jest też zwolennikiem włączenia Ukrainy w struktury NATO.