Twierdzenie Krejna–Krasnoselskiego–Milmana – twierdzenie będące wersją twierdzenia o zbiorze wypukłym dla skończenie wymiarowych przestrzeni Banacha, udowodnione w 1948 roku przez Krejna, Krasnoselskiego i MilmanaM. Kreĭn, M. Krasnoselski, D. Milman: On defect numbers of operators on Banach spaces and related geometric problems. Trudy Inst. Mat. Akad. Nauk Ukrain. SSR, 1948, 11, s. 97–112.. Bywa stosowane w teorii perturbacji nieograniczonych operatorów liniowych.
Twierdzenie Niech E będzie skończenie wymiarową przestrzenią Banacha oraz niech M i N będą jej podprzestrzeniami liniowymi. Jeżeli wymiar M jest większy od wymiaru N, to istnieje taki wektor x0 ∈ M, że inf { || x – x0 ||: x ∈ N } = ||x0|| > 0.
Dowód Udowodnimy twierdzenie najpierw pod dodatkowym założeniem, że norma przestrzeni E jest ściśle wypukła, tj. ||x+y|| < ||x|| + ||y||, gdy tylko x, y są liniowo niezależne. Wówczas dla każdego x ∈ E istnieje dokładnie jeden taki punkt y = f(x) w N, że inf { || x – z ||: z ∈ N } = || x – f(x) ||. Odwzorowanie x → f(x) jest ciągłe. Ponadto f(–x) = –f(x) dla wszelkich x ∈ E. Stosując twierdzenie Borsuka-Ulama do funkcji f|SM: SM → N wnioskujemy, że istnieje taki punkt x0 ∈ M, że f(x0) = 0. Jest to zatem szukany punkt.
Gdy E nie jest ściśle wypukła, ustalmy bazę {φ1, ..., φn} w E*.