Eugeniusz Ronka (także: de Ronka, de Ronca, de Ronko, de Ronke, Ronko, Ronke, ur. 1790 we Władykaukazie, zm. 1 lub 5 lipca 1875 w Zagórzanach) – polski leśnik, powstaniec listopadowy.
Życiorys Z pochodzenia był Szwajcarem (de Ronca h. Własnego wywodzili się z Lucerny). Rodzina osiadła w Rosji, gdyż jego ojciec Ludwik został powołany przez carycę Katarzynę II na stanowisko profesora Uniwersytetu w Moskwie. Wychował się w Moskwie, gdzie ukończył studia na uniwersytecie i wstąpił do wojska. W czasie kampanii napoleońskiej cała rodzina pozostawała zamknięta w twierdzy twerskiej. Następnie przebywał na Ukrainie (w tym na Krymie) i w Petersburgu, gdzie zapisał się na studia na uniwersytecie leśnym. Po ich ukończeniu skierowany na stanowisko nadleśniczego do Puszczy Białowieskiej (1820Encyklopedia Puszcza Białowieska). Poświęcił tu wiele uwagi hodowli żubrów – pod jego zarządem liczba tych zwierząt zwiększyła się z 596 sztuk (1822) do 711 sztuk (1829). Zamieszkał w Królowym Moście, gdzie poślubił Anielę Wiesiołowską. Małżeństwo z Polką miało decydujący wpływ na jego polonizację.