Po kilku latach otrzymał szwajcarski paszport i pieszo, poprzez Bawarię i Czechy, udał się do Wielkiego Księstwa Poznańskiego, gdzie znalazł schronienie w Miłosławiu, u swego przyjaciela z okresu powstańczego – hrabiego Seweryna Mielżyńskiego. Pracował tu jako meliorator, pomagając także w innych majątkach – Samostrzelu, Pudliszkach, czy Łabiszynie. Rozpoznany przez pruską policję został wydalony do Francji, skąd ponownie pieszo powrócił do Miłosławia, tym razem legitymując się paszportem badeńskim. Ponownie rozpoznany, ponownie wydalony do Francji, po raz trzeci pieszo powrócił do Miłosławia. Ostatecznie jego pobyt został zalegalizowany (1840) na fali liberalniejszych rządów Fryderyka Wilhelma IV, dzięki wstawiennictwu wpływowych obywateli polskich. Na dobre osiadł w Miłosławiu, gdzie poświęcił się wdrażaniu nowoczesnych technik leśnych, zalesianiem słabych gruntów porolnych, odnawianiem halizn pozrębowych, rysowaniem map i pomiarami geodezyjnymi. Wykreślił np. dokładne mapy lasów miłosławskich. Szkolił młodych polskich leśników i zapoznawał ich z nowoczesnymi metodami uprawy lasów. Wspólnie z Józefem Łukomskim napisał Podręcznik leśnictwa (Poznań, 1869).