Andrzej Aleksander Radomicki herbu Kotwicz (ur. 1660, zm. 24 grudnia 1726 w Konarzewie) – marszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1709 rokuZłota księga szlachty polskiej, r. XVIII, Poznań 1896, s. 130., kasztelan gnieźnieński, poznański, kaliski, wojewoda kaliski i poznański, starosta osiecki.
Rodzina Syn Kazimierza Władysława (1623-89), kasztelana kaliskiego i Zofii Ossowskiej. Brat Macieja, kasztelana kaliskiego, wojewody inowrocławskiego, kaliskiego i poznańskiego. Przyrodni brat Władysława, kasztelana i wojewody poznańskiego. Siostra Zofia Radomicka, poślubiła Andrzeja Szołdrskiego, kasztelana biechowskiego. Została matką Ludwika Szołdrskiego, kasztelana gnieźnieńskiego, wojewodę inowrocławskiego, poznańskiego i kaliskiego. Z małżeństwa z Franciszką Czarnkowską, córką Adama Uriela Czarnkowskiego pozostawił syna Jana Antoniego.
Pełnione urzędy Początkowo starosta nakielski i poznański. Pełnił obowiązki kasztelana gnieźnieńskiego od 1702 roku. W latach 1702–1704 piastował urząd kasztelana kaliskiego. W latach 1704–1709 był kasztelanem poznańskim. Powołany na stanowisko wojewody kaliskiego w 1709 roku. Urząd ten sprawował do 1711 roku. W latach 1711–1726 był wojewodą poznańskim.