Robert Clinton Richardson (ur. 10 sierpnia 1935) – amerykański baseballista, który występował na pozycji drugobazowego.
Kariera sportowa W 1953 podpisał kontrakt jako wolny agent z New York Yankees i początkowo grał w klubach farmerskich tego zespołu, między innymi w Denver Bears, reprezentującym poziom Triple-A. W Major League Baseball zadebiutował 5 sierpnia 1955 w meczu przeciwko Detroit Tigers, w którym skradł bazę, zaliczył uderzenie, bazę za darmo i zdobył runa. Dwa lata później po raz pierwszy został wybrany do Meczu Gwiazd.
W sezonie 1958 zdobył pierwszy tytuł World Series, w których Yankees pokonali Milwaukee Braves w siedmiu meczach. W 1960, mimo iż Yankees przegrali w World Series z Pittsburgh Pirates, po decydującym o zwycięstwie Piratów home runie Billa Mazeroskiego w meczu numer 7, został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem serii. Rok później zdobył drugi mistrzowski tytuł, po wygranej Yankees z Cincinnati Reds, i po raz pierwszy otrzymał Złotą Rękawicę. W sezonie 1962 zaliczył najwięcej uderzeń w American League (209), zdobył trzeci tytuł World Series, w których Yankees pokonali San Francisco Giants w siedmiu meczach, a w głosowaniu do nagrody MVP American League zajął 2. miejsce za kolegą z zespołu Mickeyem Mantlem.