W odpowiedzi na tę publikację, inkwizytor Ankony Giuseppe Ignazio Zabberoni wydał w 1757 oświadczenie zaprzeczające twierdzeniom Bowera i wprost wskazujące na wiele niedokładności w jego relacji, m.in. na to, że w Maceracie nie ma i nigdy nie było trybunału inkwizycji, a jedynie wikariat podległy inkwizytorowi Ankony.
Trybunał inkwizycji w Ankonie został po raz pierwszy rozwiązany prawdopodobnie po jej podboju przez Francuzów (1808) i włączeniu do napoleońskiego Królestwa Włoch (1809). 7 maja 1810 Napoleon wydał dekret rozwiązujący wszystkie zgromadzenia zakonne w Królestwie Włoch. Na mocy tego dekretu rozwiązaniu uległ m.in. konwent dominikanów w Ankonie, będący siedzibą trybunału inkwizycji.
W 1815 na mocy postanowień Kongresu Wiedeńskiego Ankona ponownie znalazła się w granicach Państwa Kościelnego. Papież Leon XII wznowił działalność miejscowego trybunału inkwizycyjnego w 1824. Głośnym echem wśród europejskiej opinii publicznej odbił się edykt inkwizytora Tommaso Vincenzo Airaldiego z 1856, nakazujący wszystkim wiernym denuncjowanie heretyków.
W 1860 Ankona została zajęta przez wojska Królestwa Sardynii i rok później przyłączona do proklamowanego wówczas Królestwa Włoch.